Bana Tahir'i Sormayın

“Bana bir mezar taşı yap, yoksa öleceğim.”
Tahir, ölu¨m haberinin geldiği gece Ezo'nun ru¨yasına bu sözlerle girer.
Ölu¨m bir insanın hikâyesini bitirmeye yetmez.
Geride kalanların her biri başka bir Tahir'i hatırlar. Bir fotoğraftaki yu¨z değişmez belki, ama o yu¨ze bakan göz değişir. Söylenmiş sözler başka anlamlara bu¨ru¨nu¨r, suskunluklar yıllar sonra dile gelir.
Ezo bir heykeltıraştır. Taştan yu¨zler yontarken bunun onlara yeni bir hayat vermeyeceğini bilir. Yu¨zlerin hikâyesi çoktan tamamlanmış göru¨nse de onun asıl sorusu başkadır: İnsan, geçmişte gördu¨kleri kadar görmediklerinden de sorumlu mudur? Ezo, bu sorunun peşine du¨şerken o yu¨zlerin hiç anlatılmamış hikâyelerine yaklaşır.
Ya insanı asıl anlatan, gördu¨klerimiz değil de gözden kaçırdıklarımızsa?
Ya onu en çok, bakmadan geçtiğimiz yerde kaybetmişsek?
“Doğmadan önceki yu¨zu¨nu¨ göster bana.”